เรื่องราวของ “ฮาจิ” สุนัขแสนซื่อสัตย์ ผู้ออกไปรอคอยเจ้านายที่ตายไปแล้วทุกวัน

ว่ากันว่าสุนัขคือเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของมนุษย์…


      คนรักสุนัขทั้งหลาย ไม่ว่าใครพอได้ฟังเรื่องนี้แล้วเป็นต้องกลั้นน้ำตาไม่อยู่กันทุกคน เพราะนี่คือเรื่องจริงของ “ฮาจิ” สุนัขพันธุ์อาคิตะของญี่ปุ่น ที่มีชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์และภัคดีที่มีต่อเจ้านาย จนขึ้นแท่นกลายเป็นตัวแทนของความรักแท้ รักอมตะไปแล้ว เพราะมันรักเจ้านายมาก ถึงขั้นที่ว่าเจ้านายตายไปแล้วหลายปี มันก็ยังออกไปรอรับเจ้านายที่เดิมทุกวันจนตัวเองหมดลมหายใจ

เรื่องราวของฮาจิ กับความรักความซื่อสัตย์ที่ไม่อาจลืมเลือน

      ฮาจิเกิดเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน ปี 1923 ศาสตราจารย์อุเอโนะ ชาวญี่ปุ่น รับมันมาเลี้ยงหลังจากมันเกิดได้ประมาณ 1 ปี ทั้งสองรักและผูกพันกันมาก และทุกๆวัน ฮาจิจะไปส่งเจ้านายขึ้นรถไฟไปทำงานและรอรับกลับด้วย

จนกระทั่งวันหนึ่ง ศาสตราจารย์อุเอโนะเสียชีวิตลง แต่ฮาจิก็ยังคงไปรอรับที่เดิมไม่เคยขาด ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก มันก็ยังหวังว่าเจ้านายจะมาหามันและกลับบ้านพร้อมกับมันเหือนเคย ทั้งๆที่ความเป็นจริงคือเจ้านายมันจากไปแบบไม่มีวันกลับแล้ว

ฮาจิทำเช่นนี้เรื่อยมาถึง 11 ปี จนในที่สุด มันก็สิ้นใจที่สถานีรถไฟ และเพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติและความภัคดีของมันที่มีต่อศาสตราจารย์อุเอโนะ จึงได้มีการสร้างรูปปั้นฮาจิเป็นอนุเสาวรีย์ขึ้นที่สถานีรถไฟชิบุยะในกรุงโตเกียว ปัจจุบันนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะคู่รักนิยมไปเยี่ยมเยือนและถ่ายรูปกัน เพราะรูปปั้นถือเป็นสัญลักษณ์ของความรักอันเป็นอมตะ

อนุเสาวรีย์ฮาจิ

      สร้างแล้วเสร็จสมบูรณ์ในปี 1948 โดยเทรุ อันโดะ และทาเคชิ อันโดะ วัสดุเป็นทองแดง อยู่ในอิริยาบถนั่ง และด้วยความที่ตอนฮาจิแก่ หูข้างหนึ่งของมันตกลงมา รูปปั้นจึงถูกปั้นให้หูตกตามไปด้วย

การนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง “Hachiko: A Dog’s Tale”

      ความซื่อสัตย์และภัคดีของฮาจิเป็นที่ตราตรึงใจของคนรักสุนัขทั่วโลก จึงมีการนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง “Hachiko: A Dog’s Tale” นำแสดงโดยริชาร์ด เกียร์ โดยเรื่องราวจะเหมือนกับชีวิตจริงของฮาจิ แต่มีการปรับบทเล็กน้อยตรงที่ในชีวิตจริง ศาสตราจารย์อุเอโนะเป็นชาวญี่ปุ่น แต่ในภาพยนตร์ ศาสตราจารย์พาร์คเกอร์ วิลสันเป็นชาวอเมริกัน

เป็นภาพยนตร์ที่คนรักสุนัขพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าดูแล้วกลั้นน้ำตาไม่อยู่จริงๆ เพราะบทถ่ายทอดความซื่อสัตย์ของสุนัขที่มีต่อเจ้านายออกมาได้อย่างซาบซึ้งตรึงใจมาก 

เนื้อเรื่องคือ ศาสตราจารย์วิลสันพบฮาจิที่ยังเป็นลูกสุนัขหลงทางอยู่ที่สถานีรถไฟ จึงนำกลับไปเลี้ยง โดยดูแลอย่างดี ใกล้ชิด เล่นด้วยกันทุกวัน รักและผูกพันกันมาก ทุกๆวัน ฮาจิจะไปส่งศาสตราจารย์วิลสันที่สถานีรถไฟเพื่อไปทำงาน และรอรับกลับด้วย

แต่แล้ววันหนึ่ง ขณะที่ศาสตราจารย์วิลสันกำลังสอนนักศึกษา จู่ๆก็เกิดหัวใจวายในห้องเรียนและล้มลงไป ลูกบอลของฮาจิที่ถืออยู่ในมือจึงร่วงลงพื้นไปด้วย หลังจากนั้นฮาจิก็ออกไปรอรับศาสตราจารย์วิลสันที่สถานีรถไฟเหมือนเดิมทุกวัน ตากหิมะนอนรอที่หน้าประตู รอจนกระทั่งตัวเองแก่ทรุดโทรม และลูกของศาสตราจารย์วิลสันก็แต่งงานมีลูกแล้ว จะมีฉากที่เด็กผู้ชายนำเรื่องของฮาจิและคุณตาของเขาไปเล่าหน้าชั้นเรียน พร้อมปิดท้ายด้วยคำพูดว่า “เราไม่ควรลืมเลือนคนที่เรารัก” 

ส่วนตอนจบก็เรียกน้ำตาคนดูได้ไม่แพ้ฉากไหนๆ เพราะเป็นตอนที่ฮาจิรอศาสตราจารย์วิลสันจนสิ้นใจตายที่หน้าสถานี พร้อมมีการย้อนภาพอดีตให้เห็นตอนที่ฮาจิและศาสตราจารย์วิลสันได้พบกันด้วย

บทความที่เกี่ยวข้อง